Therapie en coaching groeien explosief. In de media wordt die groei vaak kritisch benaderd: coachen we niet te veel, maken we mensen afhankelijk, therapeutiseren we het leven? Dit opiniestuk stelt een andere vraag.

De groei van therapie en coaching is geen teken van zwakte of overdaad, maar een signaal van een dieper maatschappelijk tekort: een tekort aan betekenis, verbinding en menselijkheid. In een wereld die steeds sneller, complexer en onpersoonlijker wordt, zoeken mensen begeleiding niet om beter te functioneren, maar om weer te leven.

Het artikel laat zien hoe begeleiding ook voorziet in een oeroude menselijke behoefte: gezien worden, ertoe doen en zin ervaren — zowel voor degene die hulp zoekt als voor degene die begeleidt. Tegelijkertijd wordt de schaduwkant van de groei benoemd: versnippering, oppervlakkigheid en het ontbreken van diepgang.

Met speciale aandacht voor vrouwen, die vaak lange tijd sterk moesten zijn en zichzelf wegcijferden, nodigt dit opiniestuk uit tot een herwaardering van wat mentale gezondheid, succes en welzijn werkelijk betekenen. Niet minder begeleiding, maar betere, menselijkere en diepere vormen van ondersteuning zijn nodig in deze tijd.