Het begint niet bij jou
Over de moederlijn, generaties en wat zich blijft herhalen (inclusief Journaling oefening)
In de ochtendzon tussen de olijfbomen
Spanje, ik zit op een terrasje in de warme ochtendzon, mijn eerste kop koffie in mijn handen, terwijl mijn pen langzaam over het papier glijdt en woorden lijkt te schrijven die niet alleen van mij zijn, maar ergens van dieper komen. Alsof ze al langer op mij wachtten en zich nu pas, in deze stilte, durven laten zien.
Om mij heen staan olijfbomen, oud, stil en aanwezig. Bomen die hier al generaties lang wortelen in dezelfde grond, die stormen hebben doorstaan en seizoenen hebben zien komen en gaan. Doe goede tijden, goede oogsten en mindere hebben meegemaakt. Die hebben gedragen, verloren en opnieuw zijn gaan groeien. En die, zonder iets te zeggen, een geschiedenis met zich meedragen die je niet kunt zien, maar wel kunt voelen, als je even vertraagt en werkelijk kijkt. Alsof hun stilte voller is dan duizend verhalen.
En ik vraag me af, terwijl ik daar zit en mijn koffie langzaam drink:
Wat hebben zij allemaal meegemaakt, wat hebben zij gezien, wat is er door hen heen gegaan en nog steeds aanwezig in hun wortels, diep onder de grond. Die donkerte, waar het oog niet komt maar waar alles begint, waar alles ontstaat, wordt gevoed en doorgegeven?
En ergens, voel ik dat deze vraag niet alleen over deze bomen gaat.
Het leven spreekt in lagen
Het leven spreekt een bijzondere taal. Een taal van tekens en codes, van ontmoetingen en gebeurtenissen die je niet altijd meteen begrijpt, maar die zich, wanneer je terugkijkt, langzaam beginnen te ontvouwen als iets wat nooit toevallig was. Alsof elk moment, elke ontmoeting, elke gebeurtenis je iets probeert te laten zien.
Elk nieuw mens dat op je pad verschijnt, brengt een nieuw woord met zich mee. Genegenheid, vertrouwen, liefde, verlangen, maar ook afwijzing, teleurstelling en eenzaamheid. Woorden die je niet alleen leert kennen, maar die zich in je nestelen en je vormen. Die je iets laten voelen over wie jij bent en waar je nog iets te leren hebt, ook al zou je dat misschien liever vermijden.
En ergens onderweg begin je te beseffen dat het leven je niet vraagt om perfect te zijn, maar om steeds opnieuw volwassen te worden in wie je werkelijk bent, laag voor laag, ervaring voor ervaring, ontmoeting voor ontmoeting.
Wat niet verdwijnt, maar blijft
We huilen, we lachen, we proberen te begrijpen wat ons overkomt. En langzaam, leren we te accepteren wat er is en wat er was. Zonder dat we het altijd meteen kunnen plaatsen of verklaren.
Maar ons verleden verdwijnt niet, het blijft onzichtbaar opgesloten.
Als een stille aanwezigheid die met ons meebeweegt. Als een zwarte doos die nooit zijn data verliest. Zo blijft in ons een geur, een geluid, een smaak, een aanraking, een gemis. Alles ligt ergens in ons te wachten tot het juiste moment komt om opnieuw aangeraakt te worden, precies op het moment dat je er klaar voor bent.
En zelfs als je denkt dat je het vergeten bent, leeft het nog steeds in je door.
Jouw verhaal begon niet bij jou
We denken vaak dat ons verleden alleen van ons is, dat wat wij hebben meegemaakt de bron is van wat we voelen en hoe we leven. Maar jouw verhaal begon niet bij jou. Net zoals deze olijfbomen hier niet gisteren zijn begonnen te groeien, maar wortelen in een grond die door generaties lang wordt gevoed en gevormd.
Zo draag jij je moeder, en haar moeder, en de vrouwen vóór haar als herinneringen. In je lichaam, in je reacties, in je gevoeligheid, in je dromen, in je verdriet, in wat je wel en niet durft.
Onzichtbare lijnen lopen door je heen, verhalen die nooit volledig zijn uitgesproken. Pijn die misschien nooit echt gevoeld kon worden, verlangens die geen plek kregen, liefde die niet altijd vrij kon stromen maar die wel aanwezig is gebleven, ergens, in de diepte van jouw zijn.
De wortels van de moederlijn
Misschien herken je het, dat je steeds opnieuw in dezelfde soort situaties terechtkomt, dat je jezelf terugvindt in dezelfde dynamieken, alleen in een andere vorm, maar met eenzelfde ondertoon die je ergens al kent. Alsof je een cirkel loopt die zich blijft herhalen, hoe vaak je ook denkt dat je het nu anders zult doen.
Waarom gebeurt dit steeds weer?Wat als jouw patronen niet alleen van jou zijn, maar een echo van iets wat al langer door de vrouwelijke lijn stroomt. Van generatie op generatie, soms zichtbaar en soms verborgen?
Wat als dat pleasen, dat aanpassen, dat steeds weer zoeken naar bevestiging en verbinding, niet alleen een persoonlijke eigenschap is, maar een vorm van overleven die ooit nodig was, maar nu misschien niet meer?
Wat als een wond van generaties geleden zich vandaag nog laat zien in jouw leven. Niet om je tegen te houden, maar om eindelijk gezien te worden, om eindelijk erkenning te krijgen?
Zoals de olijfboom
Stel je voor dat jij een olijf bent, gedragen door een oude boom. En dat diep onder de grond de wortels liggen, jouw moeder, haar moeder en alle vrouwen vóór haar. En dat door die wortels alles stroomt, verhalen, pijn, kracht, liefde, overleving, maar ook wijsheid en een diep weten dat niet altijd woorden nodig heeft maar wel gevoeld kan worden.
Wanneer het met de olijf niet goed gaat, ligt dat niet aan de olijf maar aan de tak, de stam en helemaal terug naar de wortels in die donkere grond. Het heeft dan geen zin om de takken te snoeien maar om de grond voorzichting even open te maken en de wortels wat voeding en licht te geven. Alleen maar dat. Dan sluit je het gat in de grond weer voorzichtig door de aarde terug te scheppen.
Het verleden is gebeurd maar vraagt soms een liefdevolle blik om dan weer te laten gaan.
Van vechten naar voelen
De vraag is of je bereid bent om te voelen wat er door je heen stroomt aan herinneringen en emoties. Om stil te staan bij wat zich aandient, om niet langer alleen naar de buitenkant te kijken, maar de moed te hebben om naar binnen te gaan.
Ben je het vechten niet zat, de strijd tussen je hoofd en je hart, tussen controle en overgave, tussen aanpassen en het verlangen om vrij te zijn?
Heling begint niet met oplossen, maar met erkennen, met het zacht aanraken van wat er is, zonder oordeel, zonder haast.
Healing is feeling and letting go.
Jij bent de brug
Wees geen slachtoffer van je geschiedenis, maar ook niet iemand die doet alsof het er niet toe doet. Want beide patronen zetten je vast.
Jij bent de brug tussen wat was en wat mogelijk wordt, tussen verleden en toekomst, tussen wat doorgegeven werd en wat jij kiest om anders te doen.
Laat je voorouders je raken, niet als last maar als bedding. En laat ze je leren over kracht, over overleven, over liefde, zelfs als die liefde niet altijd zichtbaar was.
En als je er klaar voor bent, bedank ze, voor wat ze je gaven en ook voor wat ze je niet konden geven.
Want precies daar, in die erkenning, in dat moment waarop je stopt met vechten tegen wat er was, begint iets nieuws.
Jij bent de olijf. Het begint niet bij jou, maar het kan wel bij jou veranderen.
Journaling: schrijven is luisteren naar binnen
Misschien voel je dat er iets in je geraakt is, iets ouds dat zachtjes aanklopt en niet vraagt om opgelost te worden, maar om gehoord te worden. Om ruimte te krijgen, precies zoals het zich aandient.
Neem een moment voor jezelf, adem rustig, en begin te schrijven zonder na te denken, zonder te sturen, en laat je pen volgen wat zich in jou wil laten zien, hoe rauw of zacht het ook is.
Wat blijft zich in mijn leven herhalen, ook al ziet het er telkens anders uit?
Waar pas ik mij aan om liefde of verbinding te behouden?
Wat heb ik gemist dat nog steeds voelbaar is?
Wat draag ik mogelijk van de vrouwen vóór mij?
Wat wil er via mij veranderen?
Schrijf, zonder oordeel, zonder haast, zonder dat het ergens naartoe hoeft.
Voel je dat dit je raakt? In mijn boek Stoppen met pleasen neem ik je verder mee.