Van verdwijnen naar verschijnen
Van verdwijnen naar verschijnen – waarom zoveel vrouwen stoppen met voelen (en hoe je weer thuiskomt bij jezelf)
Over rouw, pleasen en de vrouw die je nooit bent kwijtgeraakt
Vorig weekend stond Madonna op het podium van Coachella. 67 Jaar! En terwijl de wereld kijkt en misschien denkt dat ze terug is, dat ze opnieuw haar plek inneemt in iets wat ze ooit al was, gebeurt er in werkelijkheid iets anders. Iets wat minder zichtbaar is maar des te voelbaarder voor wie bereid is om daar even bij stil te staan.
Het is geen comeback, geen terugkeer naar een eerdere versie van zichzelf, maar een voortdurende beweging van voelen, van worden, van loslaten wie ze was en verschijnen als wie ze nu is. In een nieuwe vorm, een nieuwe laag, een nieuwe expressie die niet probeert te voldoen aan verwachtingen, maar die voortkomt uit een innerlijke beweging die zich niet laat sturen, alleen gevolgd wil worden.
Steeds meer vrouwen raken het contact met zichzelf kwijt. Vaak zonder dat ze precies kunnen benoemen hoe dat is gebeurd, en misschien is dat precies waarom dit beeld zo raakt. Omdat het niet alleen over Madonna gaat, maar ook over jou, over die beweging die in iedere vrouw leeft, maar die soms stilvalt terwijl het leven hard doorgaat.
Want er zijn vrouwen die steeds opnieuw verschijnen. Maar er zijn nog veel meer vrouwen die langzaam verdwijnen. Niet fysiek, niet zichtbaar voor de buitenwereld, maar vanbinnen. In de manier waarop het licht in je ogen flauwer wordt, de energie die ooit vanzelf leek te stromen stroperiger is, en het contact met dat diepe, levendige deel in jezelf langzaam naar de achtergrond verdwijnt.
Misschien ken je zo’n vrouw, misschien zie je haar in je moeder, je zus, een vriendin die je al jaren kent, en misschien, als je heel eerlijk bent, herken je haar ook in jezelf.
Wanneer een vrouw stopt met voelen
Het gebeurt zelden in één moment, maar eerder in een reeks van kleine aanpassingen waarin je jezelf niet bewust verliest, maar langzaam iets van jezelf loslaat. Omdat het leven vraagt, omdat anderen iets van je nodig hebben, omdat je luistert naar de meningen van anderen, omdat je he zo druk hebt, omdat het soms eenvoudiger voelt om door te gaan dan om stil te staan bij wat je werkelijk voelt.
Je wordt op een dag wakker en merkt dat je al maanden, soms zelfs jaren, op de automatische piloot leeft. Dat je doet wat nodig is, aanwezig bent waar je moeten zijn, maar dat er vanbinnen iets ontbreekt wat ooit zo vanzelfsprekend was dat je het pas mist wanneer het er niet meer is.
“Ik weet dat ik gelukkig zou moeten zijn, maar ik voel het niet.”
“Ik ben moe, maar ik begrijp niet waarom.”
“Ik herken mezelf niet meer.”
Deze vrouwen zijn niet stuk, niet kapot, maar ze zijn het contact kwijtgeraakt met hun lichaam, met hun verlangens. Met dat deel in hen dat zich levend voelt, en precies daar ontstaat die stille leegte waar zo weinig woorden voor zijn.
Hoe raak je jezelf kwijt als vrouw?
Als je kijkt naar hoe dit ontstaat, dan zie je dat het niet alleen gaat over wat er gebeurt. Maar ook over wat je hebt geleerd, vaak al vroeg, in een wereld waarin voelen niet altijd centraal staat, maar begrijpen, analyseren en functioneren wel. Waardoor de aandacht zich bijna ongemerkt verplaatst van binnen naar buiten.
We leren als meisje om te begrijpen wat er nodig is, om rekening te houden met de ander, om het goed te doen. En daarin worden we sterk in ons hoofd, in overzicht houden, in denken, terwijl het contact met ons eigen voelen steeds verder naar de achtergrond verschuift.
En tegelijkertijd is er dat diepe verlangen om verbonden te blijven, om geliefd te zijn, om erbij te horen, waardoor we leren ons aan te passen, soms zichtbaar. Maar vaak ook in kleine, subtiele momenten waarin we niet zeggen wat we voelen, waarin we onszelf een beetje opzij schuiven. Niet omdat we zwak zijn, maar omdat het ooit de veiligste manier was om in relatie te blijven.
En precies in die combinatie — leven vanuit het hoofd en gericht zijn op de ander — ontstaat er afstand, een afstand tot jezelf die niet ineens voelbaar is, maar zich langzaam opbouwt, totdat je op een dag merkt dat je er nog wel bent, maar niet meer helemaal.
Je bent niet weg
Veel vrouwen denken op dat punt dat ze zichzelf zijn kwijtgeraakt, dat de vrouw die ze ooit waren verdwenen is, dat het misschien wel te laat is om nog terug te keren, maar dat is niet waar.
Je bent niet weg.
Je bent alleen bedekt geraakt, onder jaren van aanpassen, onder verwachtingen, onder het zorgen voor anderen, onder een manier van leven die je misschien ver van jezelf heeft gebracht, maar die je ooit ergens heeft gediend.
De vrouw die jij bent… leeft nog in jou.
Ze is alleen stiller geworden, wachtend tot jij weer luistert.
Niet terug, maar opnieuw verschijnen
En misschien is dat wel de grootste verschuiving die nodig is, dat je niet langer probeert terug te gaan naar wie je was, maar dat je jezelf toestaat om opnieuw te verschijnen, op jouw manier, in jouw ritme, in een vorm die misschien nieuw voelt, maar die wel dieper klopt.
Zoals Madonna dat doet, niet door vast te houden aan wat ooit werkte, maar door telkens opnieuw te voelen wat wil ontstaan, en daarin mee te bewegen.
En wat je in haar ziet… leeft ook in jou.
De weg terug naar jezelf begint met weer leren voelen
Deze week zat er een vrouw tegenover mij die ik al een half jaar mag begeleiden, en als je haar toen had gezien, had je iemand gezien die zich voortdurend aanpaste, die alles voelde voor de ander, maar zichzelf nauwelijks nog kon bereiken, iemand die zo gewend was geraakt aan pleasen en overdenken dat voelen bijna iets was geworden om te vermijden.
En nu zie ik haar veranderen, niet in iemand anders, maar in wie ze altijd al was, omdat ze weer begint te voelen: dit wil ik, en daar blijft ze bij, zonder zich meteen aan te passen, zonder het weg te redeneren, zonder zich schuldig te maken.
Ze neemt haar plek in, niet groter, niet harder, maar echter, en wat er dan gebeurt, is voelbaar, omdat ze begint te stralen, en dat stralen trekt, niet omdat ze haar best doet, maar omdat ze niets meer tegenhoudt.
De vraag die blijft
Je hoeft geen Madonna te zijn om te verschijnen, maar je bent ook niet bedoeld om te verdwijnen, en misschien is dat wel de essentie van alles wat ik je wil meegeven.
Dus misschien is de vraag niet langer of je terug kunt naar wie je was.
Maar of je bereid bent om te worden wie je nu bent.
Een eerste stap – stoppen met pleasen en weer leren voelen
Als je voelt dat je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt als vrouw, en verlangt naar een manier om weer te leren voelen, om weer thuis te komen bij jezelf, dan wil ik je uitnodigen om daar niet langer aan voorbij te gaan.
In mijn boek Stoppen met pleasen neem ik je mee in deze beweging, niet als een stappenplan, maar als een weg naar binnen, waarin je opnieuw leert voelen, kiezen en leven vanuit jezelf.
Je vindt het via de link in mijn bio of op mijn website.
En misschien…
is dit het moment waarop je niet langer wacht.
Maar verschijnt.