Is dit wel normaal?

Deze week kreeg ik een bericht van Wendy, een van de deelnemers aan mijn programma de 21 daagse Soul Journey. Haar woorden raakten me diep, omdat ze een vraag stelde die zoveel vrouwen zichzelf stellen wanneer ze eindelijk beginnen met kiezen voor zichzelf.

Ze schreef:

"Jeetje, wat een emotionele week. Elke dag heb ik wel een traan gelaten. Ik dacht steeds: wanneer houdt dit op? Alles voelde zo intens. Halverwege de week dacht ik zelfs dat ik beter kon stoppen. Toch ging ik door. Maar mijn vraag is: is dit normaal? Ik ben eigenlijk helemaal op. Opgelucht ook, maar mijn energie lijkt verdwenen. Wel heb ik ingezien hoeveel energie ik verlies en hoe weinig ik eigenlijk voor mezelf kies. In de loop der jaren ben ik een perfecte kameleon geworden."

Wat Wendy beschrijft, zie ik keer op keer gebeuren. Sterker nog, ik ontvang bijna dagelijks berichten van vrouwen die zich verbazen over wat er gebeurt zodra ze eindelijk hun aandacht naar binnen richten. Ze beginnen aan een programma omdat ze verlangen naar meer rust, meer energie, meer balans of meer verbinding met zichzelf. Ze hopen zich lichter te voelen, vrijer misschien, maar ontdekken vaak dat er eerst iets anders gebeurt.

Er komen tranen. Oude emoties dienen zich aan. Vermoeidheid die jarenlang ongezien bleef, komt ineens naar de oppervlakte. Sommige vrouwen schrikken daarvan. Ze vragen zich af of ze iets verkeerd doen of waarom ze zich juist nu zo kwetsbaar voelen, terwijl ze toch bezig zijn met persoonlijke groei.

Toch is dit vaak een heel natuurlijk proces.

Veel vrouwen hebben jarenlang vooral gedaan wat nodig was. Ze zorgden voor hun gezin, hun partner, hun werk, hun ouders, hun vrienden. Ze hielden alle ballen in de lucht, losten problemen op en gingen door wanneer anderen allang waren gestopt. Ondertussen schoven ze hun eigen gevoelens, verlangens en grenzen steeds een stukje verder naar achteren. Niet bewust, maar omdat het leven daarom leek te vragen.

Dat patroon begint vaak al vroeg. Misschien leerde je als meisje dat lief zijn belangrijk was. Dat anderen niet teleurstellen waardevoller was dan luisteren naar jezelf. Misschien ontwikkelde je het vermogen om feilloos aan te voelen wat anderen nodig hadden, terwijl niemand je ooit echt vroeg wat jij nodig had. Zo schreef een deelneemster:  Het lijkt een patroon van vroeger waarbij ik bang was en nu soms nog om tegen mijn vader te zeggen wat ik echt wilde zeggen. Ik zei dan niets maar van binnen was ik boos en soms ook woedend. Uit angst dat hij uit contact zou gaan bleef ik dan maar rustig. Overigens dat doe ik soms nu nog, wanneer ik bij mijn vader ben en de angst zit er nog steeds dat hij ineens heel raar kan reageren en bijvoorbeeld zou zeggen sodemieter maar op wanneer ik het niet eens ben en dat uitspreek.

En zo word je langzaam een expert in aanpassen. En dat kost je zoveel energie!

Van buiten lijkt het vaak alsof je alles onder controle hebt. Je bent sterk, verantwoordelijk en betrokken. Maar ergens onderweg raak je verder verwijderd van je eigen gevoelens. Van je eigen waarheid. Van het meisje dat ooit spontaan wist wat ze wilde, wat ze voelde en waar haar grenzen lagen.

Wanneer je dan eindelijk de moed vindt om stil te staan, gebeurt er iets bijzonders. Wat jarenlang op de achtergrond aanwezig was, krijgt ruimte om gezien te worden. Verdriet dat nooit echt gevoeld werd. Teleurstellingen die werden weggestopt. Vermoeidheid die je niet wilde erkennen. Oude pijn die zich jarenlang schuilhield onder de dagelijkse drukte.

Het lichaam, het hart en de ziel hebben vaak een ander tempo dan ons hoofd. Waar het hoofd het liefst oplossingen zoekt en verder wil, vraagt het hart soms om stil te staan. Om te voelen. Om aandacht te geven aan wat jarenlang geen plek heeft gekregen.

Daarom zijn die tranen vaak niet iets om bang voor te zijn. Iedere traan draagt een verhaal met zich mee. Soms gaat dat verhaal over iets wat gisteren gebeurde. Soms over een verlies van jaren geleden. Soms over een oude teleurstelling waarvan je dacht dat je die allang verwerkt had. En soms weet je niet eens precies waar de emotie vandaan komt. Je voelt alleen dat er iets losgelaten wil worden.

Ook de vermoeidheid die veel vrouwen ervaren, is vaak begrijpelijk. Want wanneer je jarenlang bent blijven doorgaan, merk je pas hoe moe je werkelijk bent op het moment dat je stopt met rennen. Niet omdat je zwakker wordt, maar omdat je eindelijk eerlijk voelt wat er al die tijd onder de oppervlakte aanwezig was.

Juist dat punt kan verwarrend zijn. We leven in een wereld waarin persoonlijke ontwikkeling vaak wordt gepresenteerd als een snelle weg naar meer geluk, meer energie en meer succes. Maar echte groei verloopt zelden in een rechte lijn. Soms betekent groeien dat je eerst ziet wat je jarenlang niet hebt willen of kunnen zien. Soms betekent het dat je oude patronen onder ogen komt en ontdekt hoeveel energie het heeft gekost om altijd sterk te zijn, altijd beschikbaar te zijn en altijd rekening te houden met iedereen behalve met jezelf.

En toch begint daar de verandering.

Want zodra je inziet hoeveel energie je weggeeft, ontstaat er ruimte om andere keuzes te maken. Zodra je merkt hoe vaak je jezelf hebt aangepast, kun je stap voor stap leren terugkeren naar jezelf. Zodra je voelt wat je werkelijk nodig hebt, wordt het mogelijk om daarnaar te gaan handelen.

Dat gaat meestal niet in één keer. Het voelt vaak onwennig. Soms zelfs egoïstisch. Je bent immers gewend geweest om eerst naar anderen te kijken. Maar iedere keer dat je een grens aangeeft, iedere keer dat je luistert naar je lichaam en iedere keer dat je kiest voor wat jij nodig hebt, groeit er iets nieuws in jou. Niet alleen zelfvertrouwen, maar ook zelfrespect.

Misschien is dat wel waarom zoveel vrouwen afhaken op het moment dat de echte verandering begint. Ze denken dat er iets misgaat, terwijl ze juist dichter bij zichzelf komen dan ooit tevoren. Ze verlangen naar rust, maar ontmoeten eerst de onrust die jarenlang verborgen bleef. Ze verlangen naar energie, maar ontdekken eerst hoe uitgeput ze eigenlijk zijn.

Daarom was mijn antwoord aan Wendy eenvoudig.

Ja, dit is normaal.

Geef je eraan over. Voel wat gevoeld wil worden. Zie wat gezien wil worden. Laat los wat niet langer bij je hoort. Vertrouw erop dat jouw tranen niet betekenen dat je achteruitgaat. Vaak betekenen ze juist dat je beweegt.

Misschien ben je niet aan het instorten.

Misschien ben je juist aan het thuiskomen bij jezelf.

En dat is vaak het begin van alles.

Voel jij tijdens het lezen van deze woorden dat ook jij verlangt naar meer rust, meer ruimte en meer verbinding met jezelf? Zet dan alvast 19 september in je agenda. Op die dag vindt de vierde editie van Re-Treat Yourself plaats op het prachtige Landgoed Oohm.

Een dag waarop je niets hoeft op te lossen, te presteren of sterk te zijn. Een dag waarop je mag vertragen, voelen, ademen en thuiskomen bij jezelf.

De officiële inschrijving opent binnenkort. Wil je als eerste de mogelijkheid krijgen om een plek te reserveren, stuur me dan gerust een mail. Dan zet ik je vrijblijvend op de voorrangslijst.