Over een maand word ik 60

Waarom vastlopen soms het begin is van je echte leven

Over jezelf terugvinden, persoonlijke groei en de moed om een andere weg te kiezen

Over precies een maand word ik zestig.

Het voelt als een leeftijd die uitnodigt om terug te kijken. Niet uit verlangen naar vroeger, maar omdat ik steeds beter zie hoe mijn leven zich heeft ontvouwd. Pas nu begrijp ik waarom sommige deuren dichtgingen, waarom andere opengingen en waarom juist de hobbels onderweg mij de mooiste uitzichten hebben gegeven.

Ik noem het vaak mijn tweede carrière.

Die begon op mijn dertigste.

Alles daarvoor stond in het teken van mijn plek vinden. In mijn gezin. In de wereld. Ik wilde een goede oudste dochter zijn. Hard werken hoorde daarbij. Ondernemen ook. Dat had ik thuis geleerd. Mijn ouders waren ondernemers en ik keek enorm tegen hen op. Dus ging ik rechten studeren.

Dat bleek totaal niet bij mij te passen.

Ik stopte, stapte over naar de Business School, bouwde aan een relatie, een huis en een gezin en probeerde vooral te voldoen aan het plaatje waarvan ik dacht dat het bij mij hoorde. Van buiten leek alles prima te gaan. Van binnen voelde ik steeds sterker dat ik een leven leefde dat niet werkelijk het mijne was.

Tot ik vastliep.

Achteraf zie ik dat dat het moedigste moment van mijn leven is geweest. Ik durfde langzaam een andere weg in te slaan dan de wereld waarin ik was opgegroeid. Een andere weg dan mijn ouders hadden gekozen, hoe dierbaar hun voorbeeld voor mij ook was. Hun ondernemerschap had mij gevormd, maar mijn ziel verlangde naar iets anders.

Pas jaren later ontdekte ik de woorden van de Deense filosoof Søren Kierkegaard:

'Durven is even je evenwicht verliezen. Niet durven is jezelf verliezen.'

Die zin voelde alsof hij over mijn leven was geschreven.

Ik verloor inderdaad mijn evenwicht. Alles wat vertrouwd was, begon te schuiven. Tegelijkertijd begon daar de zoektocht naar wie ik werkelijk was.

Ik kwam terecht in een wereld die totaal anders was dan alles wat ik kende. Reiki. Meditatie. Yoga. Filosofie. Psychologie. Spiritualiteit. De wonderlijke verbinding tussen lichaam, geest en ziel.

Ik verslond boeken, volgde opleidingen, liep stages, deed twee volwaardige studies aan de Hogeschool, volgde talloze trainingen en uiteindelijk zelfs het seminarie.

Nieuwsgierigheid dreef mij.

Ik wilde begrijpen waarom mensen vastlopen. Waarom een burn-out, rouw, een scheiding, ziekte of verlies zoveel dieper ingrijpen dan de gebeurtenis zelf. Waarom we soms het gevoel hebben dat we onszelf zijn kwijtgeraakt. En vooral: hoe we de weg terug kunnen vinden.

Inmiddels bewandel ik dat pad al dertig jaar.

In die dertig jaar heb ik duizenden vrouwen mogen begeleiden die zichzelf ergens onderweg waren kwijtgeraakt. Vrouwen die jarenlang sterk waren geweest. Die voor iedereen hadden gezorgd. Die zichzelf hadden weggecijferd. Die een geliefde verloren, een relatie zagen stranden, een burn-out kregen of simpelweg voelden dat het leven dat ze hadden opgebouwd niet langer paste.

Steeds opnieuw ontdekte ik dat achter al die verschillende verhalen dezelfde vraag schuilgaat:

Wie ben ik, nu alles wat mij houvast gaf is veranderd?

Die vraag is misschien wel de belangrijkste vraag van ons leven.

Soms denk ik dat mijn leven zich precies in de juiste volgorde heeft ontvouwd. Ik moest eerst zelf verdwalen. Eerst ervaren hoe het voelt wanneer alles waarvan je dacht dat het zekerheid gaf langzaam afbrokkelt. Pas daarna kon ik werkelijk naast iemand anders gaan lopen.

Een andere uitspraak van Kierkegaard raakt mij daarom misschien nog wel meer:

'Het leven kan alleen achterwaarts worden begrepen, terwijl het voorwaarts geleefd moet worden.'

Pas nu, bijna zestig jaar later, zie ik hoe mijn mislukkingen richtingaanwijzers werden. De studie die mislukte. De periodes waarin ik vastliep. De twijfels. De omwegen. Ze brachten mij steeds dichter bij het leven dat werkelijk bij mij paste.

Misschien herken jij dat ook.

Misschien sta jij midden in een periode waarin alles onzeker voelt.

Misschien heeft een verlies je leven op zijn kop gezet.

Misschien zijn je kinderen uit huis en vraag je je af wie jij bent zonder de dagelijkse zorg.

Misschien voel je dat je altijd hebt geleefd volgens de verwachtingen van anderen.

Misschien ben je moe van het pleasen.

Misschien verlang je naar rust.

Of misschien weet je alleen dat het oude leven niet meer past, terwijl het nieuwe zich nog niet laat zien.

Dan wil ik je iets meegeven wat ik zelf pas veel later ben gaan begrijpen.

Wanneer we midden in een crisis zitten, willen we weten waarom dit ons overkomt. We zoeken verklaringen, proberen grip te krijgen en verlangen naar zekerheid.

Het leven geeft die antwoorden zelden meteen.

Vaak vallen de puzzelstukjes pas jaren later op hun plaats.

Dan zie je dat een gesloten deur je beschermde voor een pad dat nooit het jouwe was.

Dat een verlies je dichter bij jezelf bracht.

Dat een omweg precies de weg bleek te zijn die je moest afleggen.

Het leven is lang niet altijd eerlijk. Lang niet alles laat zich verklaren. Toch kan zelfs pijn betekenis krijgen wanneer je erop terugkijkt.

Misschien is dat wel wat ouder worden voor mij betekent.

Je ziet verbanden die je vroeger niet kon zien.

Je kijkt met meer zachtheid naar jezelf.

Je ontdekt dat de hobbels onderweg ook de weg wezen naar de mooiste uitzichten.

Als ik één ding meeneem mijn zestigste in, dan is het dit:

Ik zou geen hoofdstuk uit mijn leven willen schrappen.

Ook de hoofdstukken waarin ik dacht dat ik was verdwaald.

Want juist daar begon de weg naar mezelf.

Lees je graag over de hobbels én de prachtige uitzichten van het leven?

Iedere zondag stuur ik een brief aan duizenden vrouwen die verlangen naar meer rust, verdieping en betekenis.

Ik schrijf over rouw, pleasen, persoonlijke groei, de tweede helft van het leven, spiritualiteit, relaties en de weg terug naar jezelf. Geen vluchtige nieuwsbrief, maar een moment om even stil te staan. Om te ademen. Om jezelf weer te ontmoeten.

Voel je welkom om mee te lezen. Schrijf je hier in