Hoe lang ga je nog doen alsof het wel gaat?

Over blijven bij wat pijn doet, en waarom vluchten je verder van jezelf afbrengt

Je weet al een tijdje dat het zo niet langer gaat.
Dat je blijft doorgaan terwijl iets in jou moe is, dat je blijft zorgen terwijl je zelf leegloopt, dat je blijft zeggen dat het wel gaat terwijl je diep vanbinnen voelt dat je jezelf langzaam aan het kwijtraken bent — en toch verander je niets.

Er zijn momenten in je leven waarop je voelt dat je het liefst ergens anders zou willen zijn dan hier, niet omdat je leven er aan de buitenkant slecht uitziet maar juist omdat alles doorgaat terwijl jij vanbinnen iets aan het verliezen bent, momenten waarop je merkt dat je blijft functioneren, blijft zorgen, blijft reageren, terwijl iets in jou stilvalt en je jezelf een beetje achterlaat om het vol te kunnen houden.

Misschien ben jij die vrouw die ineens moest aanzien hoe haar leven een andere wending nam toen de man met wie ze jaren deelde, herinneringen, veiligheid en misschien wel een gezin, ervoor koos om verder te gaan met een jongere versie van haar, en dat het niet alleen het verlies was dat pijn deed maar vooral het gevoel dat je blijkbaar inwisselbaar was, dat alles wat je gaf niet genoeg bleek, en dat je overdag je rug recht houdt maar ’s avonds voelt hoe de scheuren zich openen.

Of misschien leef je al jaren in een ander soort verlatenheid, zoals die moeder die elke dag opnieuw haar dochter ziet worstelen met eten, met haar lichaam, met het leven zelf, die al zo lang in een staat van alertheid leeft dat rust bijna vreemd voelt, terwijl haar omgeving doorgaat en mensen haar voorzichtig beginnen te ontwijken omdat ze de pijn niet meer kunnen dragen, of juist doen alsof het allang beter is, terwijl jij weet dat je opnieuw een donkere fase in gaat en dat niemand ziet hoe zwaar het werkelijk is om daar elke dag opnieuw in te blijven staan.

En in al die verhalen, die zo verschillend lijken maar in de kern zo hetzelfde zijn, ontstaat vroeg of laat die beweging naar binnen weggaan, het jezelf verliezen in zorgen, regelen, doorgaan, denken, omdat werkelijk blijven bij wat er is bijna te groot voelt om te dragen.

Je vlucht niet omdat je zwak bent, maar omdat het ooit nodig was

Wat je nu doet, dat doorgaan, dat zorgen, dat jezelf wegcijferen of verdoven, is geen karakterfout maar een oude beweging die je ooit heeft geholpen om te overleven, om liefde te behouden, om de situatie draaglijk te maken, en precies daarom voelt het zo logisch om het nog steeds te doen, zelfs nu het je langzaam uitput.

Maar alles wat je wegduwt, blijft aan je trekken

Want hoe meer je probeert om het niet te voelen, hoe meer het zich laat zien op andere manieren, in onrust, in vermoeidheid, in het gevoel dat je jezelf kwijt bent, en misschien herken je dat je blijft doorgaan terwijl je eigenlijk diep vanbinnen verlangt naar rust, naar stilte, naar jezelf.

Dus hoe blijf je, wanneer alles in jou wil vluchten?

Niet door jezelf te dwingen.
Niet door het beter te willen doen.

Maar door zacht en eerlijk terug te keren.

Blijf nog één adem langer bij wat er is

Op het moment dat je merkt dat je wilt weggaan, dat je je telefoon pakt, harder gaat denken of iets gaat oplossen, nodig jezelf dan uit om niet meteen te bewegen maar om nog één adem te blijven bij wat je voelt, en misschien merk je hoe je borst zwaar is, hoe je buik onrustig voelt of hoe er een leegte opkomt, en het enige wat je dan hoeft te doen is dat er laten zijn, zonder oordeel, zonder het te willen veranderen, omdat je in dat ene moment iets heel belangrijks doet: je blijft bij jezelf.

Trek je niet terug in stilte wanneer het pijn doet

Want juist wanneer het moeilijk wordt, hebben veel vrouwen de neiging om zich terug te trekken, om minder te delen, om sterk te zijn voor de buitenwereld, zoals die moeder die haar verhaal steeds kleiner maakt omdat ze voelt dat anderen het niet meer kunnen dragen, of de vrouw die verlaten werd en merkt dat mensen na een tijdje verwachten dat ze “verder” is, maar juist dan is het belangrijk dat je iemand toelaat op die plek waar het nog rauw is, niet om het op te lossen maar om gezien te worden in wat er werkelijk in je leeft.

Zet één kleine stap terug naar jezelf

En hoe groot alles ook voelt, hoe alles je aandacht opslokt, er is altijd nog iets in jou wat van jou is, iets wat niet is verdwenen maar misschien wel vergeten, en het enige wat je hoeft te doen is één kleine beweging maken in die richting, iets wat jou voedt, wat jou herinnert, wat niets te maken heeft met zorgen, oplossen of dragen, maar met leven, en in die kleine beweging begint iets te verschuiven, zacht maar onmiskenbaar.

Tot slot

Blijven bij wat pijn doet is geen mooie gedachte en geen snelle oplossing, het is rauw, eerlijk en soms eenzaam, omdat je niet langer weggaat van wat er in jou leeft, maar juist daar aanwezig blijft, precies op die plek waar je jezelf zo lang hebt verlaten.

En misschien is dat wel waar alles begint.

Niet wanneer het beter wordt.
Maar wanneer jij blijft.

Voor jou?

Als je dit leest en ergens voelt: dit gaat over mij, als je weet dat je al te lang doorgaat, al te lang sterk bent, al te lang jezelf op de tweede plek zet terwijl je diep vanbinnen voelt dat het zo niet langer kan…

wacht dan niet tot je nog verder van jezelf verwijderd raakt.

Want dat is wat er gebeurt als je blijft vluchten:
je raakt niet alleen moe,
je raakt jezelf kwijt.

Mijn boek De Dienstmaagd is geen licht boek dat je “even” leest en weer weglegt, maar een boek dat iets in beweging zet, dat je laat zien waar je jezelf hebt verlaten en je zacht maar onontkoombaar terugbrengt naar wie jij bent. Ze laat je zien hoe andere vrouwen dat deden, door zo’n lastige periode heengaan.

Niet morgen.
Niet ooit.

Maar nu.

Omdat er een moment komt waarop je niet meer verder kunt zoals je nu leeft en de vraag is niet óf dat moment komt, maar wanneer.

En of je wacht…
of kiest.