Waarom steeds meer Nederlanders kiezen voor Spanje

Twee maanden wonen in Jávea – over vrijheid, keuzes en thuiskomen onder de zon

Twee maanden woon ik nu in Jávea.

Ja, die plek waar onlangs Dré Hazes neerstreek en waar dit jaar de Bauers hun dagen doorbrengen. Een stadje aan de Costa Blanca dat plotseling verschijnt in de kolommen van de Telegraaf en het Financieel Dagblad, regelmatig op televisie opduikt, alsof het ineens ontdekt moet worden, verklaard, geduid.

Waarom staat Jávea zo in de belangstelling?

Is het een typisch Box 3-verhaal geworden?
Een aantrekkelijke stip op de kaart voor Nederlanders die dromen van een tweede huis in Spanje, omdat het financieel gunstig is, met zon als bonus en cijfers als belangrijkste drijfveer?

Ik denk dat er iets anders aan de hand is.

Iets wat zich niet laat vangen in spreadsheets, belastingconstructies of vastgoedanalyses, maar wat gaat over keuzes maken wanneer je voelt dat het oude niet meer klopt. Over vrijheid die niet wordt afgedwongen, maar ontstaat. Over licht dat niet alleen buiten schijnt, maar ook iets vanbinnen aanraakt. Over vibratie die je niet bedenkt, maar ervaart.

Laat me je meenemen.

Leven onder de zon: kiezen voor ruimte, tijd en samen

Zeven jaar geleden besloten Gosse en ik om een droom niet langer uit te stellen. Niet ooit, niet later, maar nu. Meer tijd onder de zon, meer ruimte in onze dagen, meer samen, minder moeten — en de vrijheid om online te werken.

We kwamen terecht op een berg in het zuiden van Portugal, bekend om het beste winterklimaat van Europa, met familie in Lissabon en een land dat al dertig jaar met ons meereisde. Het klopte, jarenlang. Tot het moment waarop we voelden: het is genoeg. Niet omdat het niet meer mooi was, maar omdat er iets nieuws door ons heen wilde bewegen.

Waarom we ons thuis voelen in Jávea

Ik had een paar vriendinnen in Spanje wonen, toevallig — of misschien juist niet — allemaal in Jávea. Ik stelde voor om daar eens een winter te beginnen, zonder groot plan, zonder belofte, gewoon om te voelen. Zo gezegd, zo gedaan.

We huurden een huis voor een half jaar, installeerden ons, en toen gebeurde het onverwachte: we kwamen thuis. Echt thuis.

Kun je je dat voorstellen? Dat je op een plek aankomt die je niet kent, in een huis dat niet van jou is, en dat er toch iets is dat je zacht maar onmiskenbaar vastpakt. Alsof alles in jou eerder begrijpt waar je bent dan je hoofd. Alsof je wordt gegrepen door iets wat je niet kunt zien, maar wel herkent.

Wonen in Spanje: geen rendement, maar gezondheid

We hadden altijd gezegd: kopen doen we niet. Huren is prima, flexibel, vrij. En toch besloten we hier iets te doen waarvan we dachten dat het niet bij ons paste. We kochten een appartement. In een Spaans gebouw, met voornamelijk Spanjaarden, altijd bewoond, geen leeg decor, maar een gemeenschap die leeft.

Langzaam begonnen de verhalen zich te ontvouwen.
Van kinderen die hier twintig of dertig jaar geleden met hun ouders op vakantie kwamen en nu zijn gebleven.
Van gezinnen die verhuizen omdat een kind in Nederland voortdurend ziek is — astma, huidproblemen — en hier ineens opknapt, alsof het lichaam eindelijk weer ruimte krijgt.
Van jonge vrouwen die ziek worden, zich afvragen waar het leven eigenlijk over gaat, en hier met hun gezin opnieuw kiezen.
Van mensen die heel Spanje hebben gezien en pas hier het gevoel hebben dat ze mogen landen.

Ik hoor weinig over rendement.
Ik hoor veel over gezondheid, ademruimte en leven dat weer geleefd wordt.

Jávea, Montgó en het ritme van mañana

Jávea voelt voor mij als een plek waar mensen niet vluchten, maar bewust kiezen. Onder de voet van de Montgó, met zicht op de oneindige zee, waar het licht van minuut tot minuut verandert en de luchten kleuren. Waar flamenco, Zuid-Amerikaanse ritmes en stilte elkaar afwisselen. Een plek waar je lichaam vanzelf vertraagt en je hart weer mag meedoen.

We maakten ook kennis met mañana. Met tijd die hier een andere betekenis heeft gekregen: minder strak, minder dwingend, meer ritme dan planning.
Als het tijd is, valt alles op zijn plek.

En wat Spanje mij elke dag opnieuw influistert:

No corras. La vida no se escapa.
Haast je niet. Het leven loopt niet weg.

Niet emigreren, maar thuiskomen

Misschien is dat wel waar deze plek werkelijk over gaat. Niet over bezit, maar over bewonen. Niet over weggaan, maar over thuiskomen. Niet over volle agenda’s, maar over leven. Niet over ontsnappen aan Nederland, maar over terugkeren naar jezelf.

En soms, als nomade, zet je dan je tent ergens neer. Niet omdat het moet, maar omdat je voelt: hier mag ik zijn.

Mijn vraag aan jou, op deze zondag:
Waar in jouw leven voel jij dat het tijd is om niet harder te lopen, maar eerlijker te kiezen — voor jezelf, voor iets wat meer klopt?

Fijne zondag,

Liefs,

PS Wil je mij en mijn avonturen meer volgen? Meld je aan voor de nieuwsbrief.