“Dit wil je lezen als je voelt dat je iets mist… in je eigen leven”
Lezing over stoppen met pleasen, persoonlijke groei en vrouwelijke kracht – boekpresentatie in Haarlem bij de Vries van Stockum in Haarlem 1 April j.l.
Terug naar de bron…
Even liet ik me meevoeren in de trend van nu: een spiritueel boek of spiritueel programma lanceren in een groots opgezette show. En terwijl ik aan het organiseren was, miste ik mijn boek. Waar bleef het boek in deze wervelende activiteit? Ik voelde dat dit niet de manier was en nam een rigoureus besluit: terug naar de bron. Terug naar de plek waar boeken wonen. En zo kwam ik aan in mijn favoriete boekwinkel, De Vries Van Stockum. Waar ik al sinds mijn tweeëntwintigste kom voor allerlei boeken. En dat is inmiddels al heel wat decennia.
Ik vroeg de aanwezigen, die in veel grotere getale naar deze primeur waren gekomen, om eens goed rond te kijken. Want hier bevonden we ons midden tussen duizenden boeken. En achter ieder boek staat een schrijver. Een schrijver met een visie, een missie, een boodschap, een ervaring, een verhaal. En elke schrijver wil dat specifieke verhaal de wereld in geboren laten worden. Om anderen te helpen, richting te geven, te vermaken, inspireren of op weg te helpen.
Ik had het geluk dat ik geïntroduceerd werd door Daan van der Valk, die als geen ander weet te vertellen over dit proces van boeken.
En zo keek ik in deze eeuwenoude winkel naar de menigte tegenover mij. Ik zag allemaal kleine meisjes en jongetjes in de volwassen persoon op de stoel. Want ooit was ook jij een klein meisje of jongetje dat met grote ogen vol verwondering de wereld in keek. Met een open hart en moedige dromen, dat zei: later als ik groot ben dan… En nu is het later. En wat is er gebeurd? Wie ben je geworden? En hoe is het met die dromen van je, of je spontaniteit en open hart? Later als ik groot ben…
En terwijl ik daar stond en keek naar al die gezichten, al die verhalen die tegenover mij zaten, werd dat gevoel nog verder verdiept toen actrice, zangeres en kunstenares Blanche Beijersbergen het woord nam, en in een paar minuten iets deed wat je niet kunt bedenken of organiseren, maar alleen kunt laten ontstaan.
Zij deelde openhartig over haar eigen innerlijke geworstel met pleasen, rauw, eerlijk en zonder opsmuk, en precies in die kwetsbaarheid gebeurde er iets in de ruimte, iets wat je bijna kon voelen verschuiven, omdat zoveel vrouwen zichzelf herkenden in haar verhaal.
En daarna zong ze.
Een lied dat niet alleen werd gehoord, maar gevoeld.
Een lied dat binnenkwam op een plek waar woorden soms niet meer komen.
En je kon zien wat het deed.
Hoe het raakte.
Hoe het opende.
Hoe het iets aanraakte wat al die tijd misschien al aanwezig was, maar nog geen woorden had gekregen.
Waarom vrouwen zichzelf kwijtraken door pleasen
Tussen toen en nu, later, ligt een wereld van gebeurtenissen, blij en verdrietig, die je maakten tot de mens die je nu bent geworden. Als kind begon je je al aan te passen aan de verwachtingen van je ouders. Je deed alles om hun liefde en goedkeuring te krijgen. En later ging je je aanpassen om de liefde, of dat wat je had, niet kwijt te raken.
En nu, nu je ouder bent, merk je ineens dat je zelf niet helemaal meer meedoet in je eigen leven. Hé, wat is er met die dromen gebeurd? En dat open hart? Onderweg tussen toen en nu ben je door al dat aanpassen steeds verder van jezelf af komen te staan. Steeds heb je iets van jezelf weggegeven dat eigenlijk bij jou hoorde.
Voor vrouwen is dat nog veel meer dan voor mannen. Want een meisje moest zich keurig en braaf gedragen, verstandig zijn en het liefst zo hoog mogelijke diploma’s halen. Het denken zijn we gaan waarderen, het voelen raakte vergeten. En toch is het juist dat voelen dat ons richting geeft, dat aangeeft of we op de goede weg zitten. Dat een signaal is of iets goed is voor ons of niet.
Daar bovenop komt nog de energie die nog hangt uit oude tijden. De energie die pas stopt bij jou wanneer je in gaat zien welke patronen jou energie kosten. Het kleiner en onzichtbaar maken om een ander groter te laten zijn. Het zorgen voor anderen terwijl je jezelf hierin vergeet. Het bang zijn om je intuïtie te geloven en de angst om trouw te zijn aan je eigen verlangens. Want oh wat weten we dat nog goed, die brandstapelangst: de angst om ook maar iets van je intuïtie te gebruiken want dan kon je op de brandstapel terechtkomen. Die oerkracht van vrouwen (intuïtie, schepping, baren, dragen, creatie, wijsheid, heling) werd eng, onveilig. Stel je voor…
Dat waar we juist altijd op moeten kunnen vertrouwen werd onveilig. De kerk, de heksenvervolging, de onderdrukking van vrouwen en nu, onderdrukken we onszelf. Nog steeds.
En zo stond ik in die oude winkel en vertelde over de tempels in de oudheid. Waar priesteressen zorgden. En tegelijkertijd hoorde ik de vraag van de aanwezigen: zij zorgden toch ook? Ja dat klopt maar met dit verschil: Zij zorgden in verbinding met het grotere, de natuur, de seizoenen, de planeten, de standen van de maan.
En wij? Wij leven hard in rechtlijnige, prestatiegerichte systemen zonder enige vorm van diepere verbinding. En dat kost je alle energie.
Een vrouw laten functioneren in een 9-5 cultuur is een lachertje.
Een vrouw kent haar eigen klok, haar eigen ritme, cyclisch. Net als de maan 28 standen heeft waarin zij elke dag anders is, van zich vol laten zien en krachtig aanwezig zijn naar zich terug trekken en resetten in het donker. Alles tussen volle maan en nieuwe maan is onze klok, onze beweging, ons aanwezig zijn en resetten.
Want een vrouw is niet gemaakt om elke dag hetzelfde te zijn. Niet om elke dag op dezelfde manier te geven, te presteren, te zorgen. Een vrouw beweegt. Een vrouw voelt. Een vrouw leeft in golven van energie, van openen en sluiten, van naar buiten gaan en weer naar binnen keren. En juist in dat ritme ligt haar kracht, haar wijsheid, haar herstel.
En precies daar gaat het mis in de wereld waarin we nu leven.
Zelf zag ik als klein meisje met mijn grote ogen al de eindigheid van dat presteren en altijd aan staan. Als kind groeide ik op in het grote dienstverlenende bedrijf van mijn ouders. Mijn ouders die 24/7 werkten, altijd ‘aan’ stonden betaalden een prijs: dubbel overspannen, of burn-out zoals we dat nu noemen. En kijk nu eens naar de cijfers: 1 op de 3 vrouwen is tegenwoordig burn-out of bijna burn-out. Alarmbellen zouden moeten klinken want deze vermoeide vrouwen dragen de samenleving op hun schouders.
Altijd aanstaan, zorgen voor, niet doen wat jezelf wil of jezelf negeren noemen we pleasen. Een patroon dat we dus als kind allemaal hebben aangeleerd en vaak nog steeds doen. Het put ons uit, maakt ons ongelukkig en we maken ook de verkeerde keuzes omdat we niet voelen wat goed is voor ons. Weer een verkeerde partner, weer een verkeerde baan. En vaak dragen we ook nog de zorg voor onze ouders.
En vergeet de stille FOMO niet. The fear of missing out. Niet iets van buiten, een feestje of vergadering, maar iets missen uit je eigen leven wanneer je maar blijft pleasen.
De weg terug naar jezelf
En misschien was het wel één van de meest betekenisvolle momenten van die dag, dat ik het eerste exemplaar mocht overhandigen aan Monique de Jong, een vrouw die zelf deze weg heeft gelopen, die weet hoe het is om jezelf kwijt te raken en jezelf weer terug te vinden.
Een vrouw die inmiddels haar missie heeft gevonden en met haar prachtige plek, Landgoed Oohm, letterlijk en figuurlijk ruimte creëert voor anderen om ook die weg naar zichzelf te maken.
En dat moment, dat overhandigen, voelde niet als een formeel gebaar, maar als een cirkel die rond was.
Omdat dit precies is waar het om gaat.
Dat we elkaar herinneren.
Dat we elkaar voorgaan.
Dat we elkaar de ruimte geven om terug te keren naar onszelf.
Pleasen is het compulsief aanpassen aan anderen en andermans behoeften boven die van jezelf stellen, vaak gedreven door angst voor afwijzing of conflict. Een 'pleaser' is vriendelijk en behulpzaam, maar verliest het eigen gevoel van autonomie, wat leidt tot stress, vermoeidheid en ongezonde relaties.
Pleasen is een onbewust en ongezien ongezond mechanisme. Vrouwen zijn anno 2026 moe van een overontwikkeld aanpassingsmechanisme. Daarom heb ik het boek Stoppen met pleasen geschreven. Ik stop pas met deze missie wanneer we aan de keukentafel bespreken of we aan het pleasen zijn. Op de werkvloer, in managementteams en boardrooms, in spreekkamers van psychologen en artsen, in bed tussen partners. Want pleasen maakt meer kapot dan je denkt.
Daarom was ik zo blij dat de jongste aanwezige net 1 is geworden en de oudste 85. Want iedere vrouw draagt dat verlangen in zich om zichzelf in al haar kleuren te laten zien. Haar stem te laten horen en om goed uit de verf te komen. Terwijl zoveel vrouwen niet lekker in hun vel zitten. Wist je trouwens dat vrouwen pas sinds 100 jaar mogen stemmen? Onze stem hebben we nooit mogen gebruiken. De welgestelde man regelde en besliste alles.
Dat gaan we nu zelf doen. En vooral voelen en van daaruit grenzen stellen zonder je schuldig te voelen. Dat diepe verlangen dat jouw leven ertoe doet, en jij. Die oude energie uit het verleden? Jij kunt die nu stoppen wanneer jij stopt met pleasen. Laat mij je meenemen in dit proces. En nee, je moet niet weer iets doen. Je mag juist heel erg veel gaan laten, loslaten, zodat je lichter en blijer in het leven staat.
Misschien voel je na het lezen van dit verhaal dat dit over jou gaat.
Dat je jezelf al wat langer mist.
Of dat je al langer voelt dat het anders mag, maar niet precies weet hoe.
In mijn boek Stoppen met pleasen neem ik je stap voor stap mee terug naar jezelf.
Niet door nog meer te doen, maar juist door te gaan laten.
Loslaten wat niet van jou is.
Terugkeren naar wat wél klopt, in jou.
